ในโลกหมุนไวใบนี้ ธุรกิจหนึ่งอย่างต้องสร้างความหลากหลายปรับเปลี่ยนได้ออกมา เพื่อตอบโจทย์ที่มากขึ้นกว่าเดิม อาจจะเป็นได้ทั้งจุดขาย หรือขยายจุดยืนของการทำงานให้มากกว่าหนึ่งก็ได้
อย่างร้านเสื้อผ้าลูกผสมแบรนด์ Aksel Paris ในย่านโซโห แมนฮัตตันนี้ เวลากลางวันก็เป็นร้านเสื้อผ้าชายหนุ่ม พร้อมบริการตัดสูทคัทติ้งสวย แต่เวลาเย็นย่ำเป็นต้นไปแล้วร้านนี้ก็กลายเป็นแกเลอรี่งานศิลปะ Aksel Project พื้นที่อิสระสำหรับงานศิลปะ ดนตรี และแฟชั่นเชิงทดลองที่หลอมรวมกันเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้มาเยือน และยังเปิดพื้นที่เพื่องานอีเวนท์เพื่อสังคมอีกด้วย การปรับเปลี่ยนนี้ก็ไม่ใช่แค่เอาเสื้อผ้าออก เคลียร์ของแล้วก็ใช้พื้นที่ แต่มันฝังอยู่ในชั้นโชว์แบบ Futuristic Design ที่ดูล้ำเหลือ วางโครงสร้างในระบบโมดูล่าร์ เพื่อให้ผู้จัดการร้านสามารถปรับแต่งชั้นเหล่านี้ได้ดั่งใจ ได้ตามความต้องการใช้งานที่ไม่จำกัดอีกด้วย

ที่ Aksel Paris ออกแบบร้านให้เป็นมากกว่าร้านขายเสื้อผ้าทั่วไป เพราะจุดยืนของแบรนด์นี้คือ ‘ดูดีและทำดี’ ไม่เพียงแต่ร้านกึ่งแกเลอรี่เท่านั้น Aksel Paris ยังมีโครงการแบ่งปันต่อ โดยเสื้อทุกๆ 1 ตัวที่ลูกค้าซื้อ เขาจะบริจาคชุดนักเรียนให้แก่เด็กๆ ที่ขาดแคลน 1 ชุดด้วย

เห็นไหมว่าโลกนี้กำลังหมุนสู่การคิดทำอะไรเพื่อสังคม ไม่ว่างานของคุณคืออะไร แม้ภายนอกอาจจะดูฟุ่มเฟือย (เช่น สินค้าแฟชั่น) แต่เชื่อเถอะว่าถ้าคิดจะทำ ก็สามารถสร้างสรรค์จุดยืนเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นได้เช่นกัน

อ้างอิง : Aksel, Time Out

วัสดุเหลือใช้ได้กลายเป็นอีกทางเลือกในการสร้างสถาปัตยกรรมในยุควิกฤติพลังงานเช่นทุกวันนี้ เพราะการผลิตวัสดุขึ้นใหม่ ย่อมหมายถึงการใช้พลังงานอย่างมหาศาล ในการเปลี่ยนแปลงทรัพยากรธรรมชาติมาเป็นวัสดุก่อสร้าง วัสดุเหลือใช้จึงกลายเป็นคำตอบที่ลงตัวที่สุด เพราะนอกจากจะไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังงานในการสังเคราะห์ใหม่แล้ว ยังช่วยลดพลังงานในการกำจัดและย่อยสลายอีกด้วย วัสดุเหลือใช้จึงเป็นทางเลือกที่ลงตัวสำหรับทุกฝ่าย ทั้งต่อสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและความต้องการของมนุษย์ เช่นเดียวกับ New Jerusalem Orphanage ที่ถือเป็นอีกหนึ่งความเคลื่อนไหวซึ่งจะช่วยตอกย้ำถึงความแรงของกระแสสถาปัตยกรรมจากวัสดุเหลือใช้

New Jerusalem Orphanage คือบ้านพักพิงสำหรับเด็กกำพร้า ในประเทศแอฟริกาใต้ ภายใต้การสนับสนุนเงินทุนจาก NGOs และองค์กรการกุศลต่างๆ ออกแบบงานสถาปัตยกรรมโดย  4D and A Architects โดยการนำตู้คอนเทนเนอร์ที่ใช้งานแล้วมาทำการประกอบขึ้นใหม่ เป็นบ้านพักเด็กกำพร้าสีสันสวยงาม ข้อดีอีกประการของการใช้วัสดุจากตู้คอนเทนเนอร์ คือ มีราคาที่ถูกกว่าบ้านที่สร้างด้วยวัสดุสมัยใหม่บนพื้นที่ใช้งานเท่ากันถึง 25 เปอร์เซ็นต์

ภายในบ้านพักแห่งนี้ สามารถรองรับเด็กกำพร้า 80 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กที่พ่อแม่เสียชีวิตจากการติดเชื้อ HIV ตู้คอนเทนเนอร์แต่ละตู้ได้รับการดัดแปลงให้รองรับกิจกรรมที่หลากหลาย ประกอบไปด้วย ห้องนอน ห้องพักผ่อน ห้องทำงาน และแกลเลอรี่งานศิลปะ ทั้งหมดได้รับการตกแต่งให้อบอุ่นใกล้เคียงกับบ้าน เพื่อชดเชยสิ่งที่เด็กๆ เหล่านี้ต้องขาดไป นอกจากนี้การตกแต่งภายในยังเน้นการใช้สีสันสวยงาม เพื่อให้เกิดความรู้สึกที่มีชีวิตชีวา

แม้บ้านพักเด็กกำพร้าแห่งนี้จะมีแนวคิดการสร้างที่มิได้หวือหวา หากแต่อยู่บนพื้นฐานของความประหยัด เรียบง่าย ที่เน้นการใช้งานจริง ผนวกกับการรู้จักใช้ความคิดสร้างสรรค์และลูกเล่นในดัดแปลง ช่วยให้งานธรรมดาๆ ที่สร้างด้วยวัสดุเหลือทิ้งซึ่งไร้ประโยชน์ในสายตาหลายคน กลายเป็นงานออกแบบที่มีคุณภาพ และมีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับอีกหลายๆ คน

อ้างอิง : inhabitat

ปฏิเสธไม่ได้ว่าปัจจุบัน ผู้คนโดยเฉพาะวัยทำงานนิยมการอยู่อาศัยในพื้นที่เล็กๆ มีมากขึ้น อาทิเช่น คอนโดหรืออพาร์เม้นท์ ศูนย์บริการซักผ้าดูจะเป็นเรื่องปรกติและมีให้เห็นมากขึ้น แทนที่แต่ละครัวเรือนจะมีเครื่องซักผ้าเป็นของตัวเอง เหตุง่ายๆ นี้…สถานบริการซักผ้ารวม จึงกลายเป็นศูนย์รวมของคนที่มีเวลาว่างสั้นๆ สักอาทิตย์ละครั้ง และแน่นอน…เขาเหล่านั้น มีอะไรคล้ายกันหลายอย่าง ไม่ว่าจะอาศัยในย่านเดียวกัน ไลฟ์สไตล์ไกล้เคียงกัน นิยมซักผ้าเป็นเวลาประจำเหมือนๆ กัน หรือเรียกง่ายๆ คือ เป็นเพื่อนบ้านที่ใช้ชีวิตคล้ายๆกันนั่นเอง

Wash&Coffee สภากาแฟและซักผ้าสุดสัปดาห์ระดับท้องถิ่นแบบครบวงจรในเมืองมิวนิค ประเทศเยอรมันนี ก่อตั้งเมื่อปี 2010 จากการร่วมมือกันของ 3 บริษัทอุสาหกรรมสินค้าอุปโภคระดับโลก Bosch, Siemens และ Henkel ที่ตั้งเป้าหมายอนาคตกับกลุ่มวัยรุ่น โดยต้องการผลักดันเด็กรุ่นใหม่ให้้เข้าถึงและคุ้นเคยกับสินค้าประเภทรักษ์สิ่งแวดล้อม โดยใช้กลยุทธ์ง่ายๆ พัฒนาสถานที่ ซัก-อบ-รีด ให้เป็นศูนย์รวมเวลาและกิจกรรมสั้นของผู้คนท้องถิ่นที่มาใช้บริการซักผ้าเป็นกิจวัตร

โดยปรับเป็นบริการผสมผสานที่มากกว่าแค่ ซัก-อบ-รีด เพิ่มบริการ Free wifi และเมนูกาแฟสดหลากหลาย พร้อมของว่าง และกิจกรรมสัมมนาสั้นๆ เชื้อเชิญคนในชุมชนนัดแนะเวลาหิ้วตระกร้าซักผ้ามารวมกัน โดยจัดเป็นแพ็คเกจที่มีตั้งแต่ ซัก อบ รีด หรือ รวมเหมาจ่ายพร้อมกาแฟเครื่องดื่มและของว่าง ให้คนในชุมชนได้ใช้เวลาสั้นๆ ให้มีคุณภาพมากขึ้น แถมกระชับสัมพันธ์เพื่อนบ้านให้อบอุ่นมากกว่าเดิมอย่างลงตัว เป็นโมเดลง่ายๆ ที่น่ามาปรับใช้กับทุกชุมชนซะจริงๆ

อ้างอิง: Wash&Coffee, Handlesbatt, Henkel

รีไซเคิลไม่ใช่เรื่องใหม่ กีต้าร์ที่ทำจากสเกตบอร์ดก็ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่การนำสเกตบอร์ดเก่ามาทำเป็นกีต้าร์ที่ทั้งเท่และคืนกำไรแก่โลกแบบนี้เป็นเรื่องที่สมควรได้รับการกล่าวถึง ไม่ว่าจะในแง่ความคิดสร้างสรรค์ ดนตรี ศิลปะ หรือสังคมก็ตาม

เรื่องเล่าของร้าน Skate Guitar (สเกต กีต้าร์) กลายเป็นหนึ่งในเทรนด์โลกที่ผู้คน โดยเฉพาะในแวดงวงสเกตบอร์ดและดนตรีพูดถึงมากที่สุด เมื่อเพื่อนซี้ชาวอาร์เจนติน่าสองคน – หนึ่งช่างประดิษฐ์เครื่องดนตรี เอเซกิเอล กาลาสโซ และหนึ่งนักสเกตบอร์ดมืออาชีพที่พ่วงอาชีพนักดนตรีมาด้วย จิอันฟรังโก เดอ เกนนาโร จับมือกันปลุกผีสเกตบอร์ดเก่าที่ถูกโละทิ้งมาแปลงโฉมใหม่เป็นกีต้าร์ไฟฟ้าที่ไม่เพียงแต่นำไปเล่นได้จริง แต่จากการทดสอบโดยเจ้าตัวและนักดนตรีมืออาชีพ กีต้าร์สเกตจาก Skate Guitar มีคุณภาพเทียบเท่ากีต้าร์ไฟฟ้าระดับโลก บางเจ้าถึงกับให้เครดิตสุ้มเสียงที่ได้ว่า ไม่แพ้เฟนเดอร์ เทเลคาสเตอร์เลยทีเดียว

ในฐานะนักสเกตบอร์ด จิอันฟรังโกตระหนักดีว่า ตัวเด็คหรือแผ่นบอร์ดที่นำมาทำสเกตบอร์ดนั้นผลิตมาจากเนื้อไม้ชั้นดี ยิ่งเป็นบอร์ดของมืออาชีพแล้วยิ่งเกรดเอไปกันใหญ่ ต้องทนมือ ทนเท้า และทนทาน เพราะต้องรองรับทั้งน้ำหนักคนที่อยู่บนบอร์ดและเทคนิคตั้งแต่ระดับธรรมดาไปจนถึงยากยิ่ง ซึ่งหมายถึงการกระทบกระทั่งกับพื้นหรืออุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการเล่น หากเมื่อใช้การไประยะหนึ่ง ทุกบอร์ดย่อมมีวันเกษียณ ในฐานะนักดนตรี จึงปรึกษากับเอเซกิเอลถึงความเป็นไปได้ในการนำเด็คที่เราผูกพัน มีริ้วรอยแห่งการผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันได้อยู่กับเราต่อ เพราะเนื้อไม้ก็ยังดี เพียงแค่ไม่สามารถใช้งานได้อย่างสมบุกสมบันได้เหมือนแต่ก่อนเท่านั้น ผลสรุปจึงออกมาเป็น ‘กีต้าร์สเกต‘ และร้าน Skate Guitar ในกรุงบัวโนส ไอเรส

กีต้าร์สเกตจะใช้เด็คหรือบอร์ด 2 ชิ้นประกอบเป็นกีต้าร์ 1 ตัว และไม้เมเปิ้ลผสมในส่วนที่เป็นบอดี้และคอกีต้าร์ ที่พิเศษสุดนอกเหนือจากการรีไซเคิลขั้นเทพก็คือ กีต้าร์สเกตผลิตด้วยมือมนุษย์ล้วนๆ ตั้งแต่ขั้นตอนแรกไปจนถึงขึ้นตอนสุดท้าย จึงสะท้อนถึงความละเมียดละไมในการผลิตชิ้นงานเชิงศิลปะอีกทางหนึ่ง

ช่างเป็นวงจรที่สมบูรณ์แบบ ทั้งได้ทำในสิ่งที่รักและช่วยประหยัดการใช้ไม้ไปในตัว สมแล้วที่ได้รับการยกย่องให้เป็นเรื่องดีๆ ที่ต้องบอกต่อกันไปทั้งโลก

ฆวน อาสซาบบี้ ทดสอบคุณภาพเสียงกีต้าร์สเกต

ชมการทำงานของเอเซกิเอล รวมถึงการประดิษฐ์กีต้าร์สเกตด้วย (ภาษาสเปน)

เอเซกิเอลกับการผลิตกีต้าร์สเกต

บอร์ดเก่าโละทิ้ง แต่เนื้อไม้ยังแจ่ม

เปรียบเทียบเด็ดหรือบอร์ดก่อนและหลังศัลยกรรม

ไล่เรียงกรรมวิธี

การผลิตในแต่ละขั้นตอนเป็นไปอย่างละเอียดลออและมืออาชีพ

จนกลายมาเป็นกีต้าร์สเกตสวยทั้งรูปจูบก็หอม

จิัอันฟรังโกทดสอบกีต้าร์สเกตด้วยตัวเอง

อ้างอิง: Skate Guitar, Gizmag

เหลือเชื่อที่บางแบรนด์ดังลงทุนสร้าง Pop-Up Store เพื่อโปรโมทแบรนด์แบบชั่วคราวด้วยวัสดุก่อสร้างทุนสูงดูหรูหรา เพียงเพื่อสร้างภาพลักษณ์ในชั่วเวลาไม่นาน เอาล่ะ มันได้ผลดีตู้มต้ามในแง่แบรนด์ดิ้ง คนจดจำกันไปอีกนาน แต่ก็มีอีกหลายแบรนด์ที่เลือกทางอื่น เพื่อให้คนจดจำภาพลักษณ์ของตัวเองซึ่งมีจุดยืนใส่ใจสิ่งแวดล้อม

อย่าง Pop-Up Shop ของรองเท้าแบรนด์ CLAE ส่งต่อไอเดียประหยัดงบและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมให้บริษัทสถาปัตย์ Mode:lina ออกแบบร้านค้าชั่วคราวด้วยวัสดุต้นทุนต่ำ นำไม้พาเลทสำหรับขนส่งสินค้ามาแปรรูปเป็นโครงสร้างดิบเก๋ของร้าน ทั้งพื้น ผนัง ตลอดจนชั้นวางสินค้าก็มาจากโครงไม้พาเลท แถมยังใช้กระดาษลังมาทำกล่องใส่รองเท้าอีกต่างหาก ในเมื่อเป็นร้านค้าชั่วคราว วัสดุจะลงทุนรุนแรงไปใย จับของใช้แล้วมาออกแบบ ซึ่งนำกลับมาใช้ใหม่ ไปตั้งเป็นร้านชั่วคราวตามที่ต่างๆ ก็ง่ายนิดเดียว

ที่สำคัญได้ภาพลักษณ์สินค้ามีสไตล์บวกสำนึกดีต่อโลกอีกต่างหาก ก็อย่างที่ว่าแหละ คุณอยากให้คนจดจำแบรนด์ของคุณแบบไหนล่ะ อิมเมจดีๆ สร้างได้ด้วยไอเดียไม่ใช่แค่มีทุนหนาหรอกนะ

อ้างอิง : Modelina Architect

พื้นที่รกร้างหรือถูกทอดทิ้งจากการเปลี่ยนการใช้งานของเมืองใหญ่ดูจะกลายเป็นปัญหาที่พวกเราต้องมาขบคิดถึงการนำพื้นที่เหล่านี้ให้กลับมาใช้งาน หรือปลุกชีวิตของที่เคยถูกทอดทิ้งให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ดีกว่าปล่อยมันให้กลายเป็นแหล่งสะสมอาชญากรรมจนในที่สุดมันจะไม่เป็นประโยชน์อะไรกับชาวเมืองได้เลย

อย่างกรณีห้องน้ำเก่าตั้งแต่ยุควิคทอเรียนบนถนนโฟลี่ย์ กลางกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เรียกได้ว่ามากกว่าปรับปรุง มันเป็นการเนรมิตพื้นที่ทางลงไปยังชั้นใต้ดินของห้องน้ำสาธารณะเก่าให้กลายเป็น ‘The Attendant’

ดิแอทเทนแดนท์ คือร้านอาหารสุดกิ๊บเก๋ ซึ่งมีแนวคิดที่ต้องการปรับปรุงห้องน้ำสาธารณะสมัยเก่าที่มีอายุย้อนไปถึงปี 1890 และมีการใช้งานอีกในยุค 1960 จนถูกทิ้งร้างไปกว่า 50 ปี จึงมีการวางแผนที่จะให้ดิแอทเทนแดนท์มีชีวิตใหม่ ใหม่ทั้งในการใช้สอย และใหม่ในความหมายบนโลกปัจจุบัน เมื่อเข้าไปยังร้านจะพบกับสุขภัณฑ์แบบเคลือบ พร้อมร่องรอยกระเบื้องเดิมที่จงใจเก็บไว้เพื่อบอกถึงความเป็นมาจากอดีต ส่วนที่เคยเป็นสุขภัณฑ์ที่ชวนจินตนาการถึงโถปัสสวะรายเรียงกันได้ฟื้นตัวมันเองอีกครั้งกลายเป็นเคาน์เตอร์แสนเก๋วางตัวรายเรียงขนานไปกับแนวยาวของผนังร้าน เพียงแค่จัดตกแต่งภายในใหม่ให้มีองค์ประกอบเพิ่มเติมเล็กน้อย แต่มากด้วยความคิดที่จะปรับปรุงสิ่งดีๆ ให้เกิดกับเมือง สถานที่แห่งนี้ก็กลับมีคุณค่าและมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง

ย้อนมาถึงบ้านเราที่นิยมทุบสถาปัตยกรรม บ้านเรือนเก่าๆ ให้หยุดลมหายใจลง และผลิตของแปลกปลอมลงในย่านเก่าต่างๆ จนเสียจิตวิญญาณสถานที่ อยากให้พวกเราดูกรณีศึกษาเหล่านี้เพื่อช่วยสอดส่องบ้านเมืองเราไม่ให้หลงไปกับวัตถุแปลกปลอมที่ฉาบไว้ด้วยคำว่า ‘ทันสมัย’ แต่อย่างเดียว

อ้างอิง: the-attendant, matichon

เป็นที่กล่าวขานไปทั่ว เมื่ออินเดียประสบความสำเร็จอย่างมากในการชักชวนเด็กรุ่นใหม่ให้กลับมาใส่ใจเครื่องดนตรีคู่บ้านคู่เมืองอย่างฮาร์โมเนี่ยม สงสัยนักว่าเขาทำอย่างไร…

เราล้วนประจักษ์แก่ใจว่า กว่า 20 ปีมาแล้วที่มนุษย์เดินทางสู่ยุคสมัยของเทคโนโลยีและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างจริงจัง จนปัจจุบันกลายเป็นส่วนประกอบสำคัญในชีวิต หากในแง่มุมหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ก็ส่งผลกระทบในบางเรื่อง เช่นที่ประเทศอินเดียประสบปัญหากับการที่คนรุ่นใหม่ให้ความสนใจกับเครื่องดนตรียุคปัจจุบันจนลืมของเก่าในอดีต โดยเฉพาะฮาร์โมเนี่ยมหรือออร์แกนปั๊มลม เครื่องดนตรีชิ้นโบราณอันเลื่องชื่อในอดีต ที่ยิ่งเวลาผ่านความนิยมก็ยิ่งลดลงฮวบฮาบจนน่าใจหาย

โมฮาน มิวสิค พาเลซ (Mohan Music Palace) บริษัทค้าเครื่องดนตรีชั้นนำในเมืองเดลี จึงอยู่เฉยไม่ได้ ลุกขึ้นมาหาทางอนุรักษ์เครื่องดนตรีชิ้นนี้เอาไว้ให้สืบทอดกันชั่วลูกชั่วหลาน โดยร่วมมือกับ เว็บชัทนี่ย์ (Webchutney) บริษัทเอเจนซี่ดิจิตอลอันดับ 1 ของประเทศ ทั้งสองร่วมมือกันหาวิธีที่จะผูกเครื่องดนตรีฮาร์โมเนี่ยมให้กับเข้ากับวิถีชีวิตของคนยุคปัจจุบัน เพื่อกระตุ้นให้คนสมัยนี้หันกลับมาสนใจฮาร์โมเนี่ยมมากขึ้น ซึ่งเป็นที่มาของโครงการ ‘ฮาร์โมเนี่ยมเลิฟ’ (www.harmoniumlove.com) ที่ดังเป็นพลุแตกในเวลาต่อมา

เว็บชัทนี่ย์ซื้อแบนเนอร์โฆษณาตามเว็บดังๆ ของอินเดีย เพื่อโปรโมทโครงการฮาร์โมเนี่ยมเลิฟ เมื่อวัยรุ่นได้เห็นความแปลกใหม่ก็เข้ามาที่เว็บไซต์และได้เห็นความมหัศจรรย์ที่ฮาร์โมเนี่ยมเลิฟสามารถแปลงร่างแล็ปท็อปหรือคอมพิวเตอร์ฉบับพกพาให้เป็นเครื่องดนตรีออนไลน์ได้ เพียงมีเว็บแคมและคลิกติดตั้งที่ง่ายประหนึ่งกดปุ่ม play จากเราก็สามารถเล่นฮาร์โมเนี่ยมจากแล็ปท็อปได้ทันที โดยใช้แป้นพิมพ์แทนคีย์โน้ต กดตามตัวโน้ตที่ระบุไว้ให้อย่างง่าย ในส่วนของเครื่องปั๊มลมที่เป็นตัวให้เสียงนั้น ก็ใช้การขยับหน้าจอแล็ปท็อปไปมานั่นเอง

โครงการนี้เริ่มมาแต่ปีก่อนและประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ จากการสำรวจพบว่า หนุ่มสาวชาวอินเดียหันมานิยมการเล่นฮาร์โมเนี่ยมผ่านเว็บไซต์นี้เป็นจำนวนมากสมกับที่ตั้งเป้าเอาไว้ นอกจากนั้นแบนเนอร์โฆษณานี้ยังได้รับรางวัลระดับเหรียญทองแดงในสาขา Best Use of Technology จากงาน Adfest 2013 ที่ประกาศผลไปเมื่อปลายเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ซึ่ง Adfest นับเป็นเทศกาลโฆษณาระดับเอเชียที่ได้รับการนับหน้าถือตาในเรื่องของความคิดสร้างสรรค์เป็นหลัก นั่นหมายความว่า ฮาร์โมเนี่ยมเลิฟนี้ประสบความสำเร็จทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ หากเมืองไทยจะลองเอามาปรับใช้บ้างก็คงดีไม่น้อย เครื่องดนตรีไทยดีๆ ของเราที่มีอยู่นับชิ้นไม่ถ้วนจะได้คงอยู่อย่างมีคุณค่าในอนาคต

ภาพยนตร์โฆษณา Harmonium Love ที่คว้ารางวัลจาก Adfest 2013

วิดีโอแสดงความแตกต่างระหว่างฮาร์โมเนี่ยมตัวเป็นๆ และฮาร์โมเนี่ยมออนไลน์

หน้าตาเว็บไซต์ปูด้วยกราฟิคสวยงามพร้อมการเชื่อมต่อที่ง่ายดายพร้อมดึงดูดคนรุ่นใหม่

ภาพอธิบายแป้นตัวโน้ตต่างๆ ที่เรียงตามแป้นสัมผัสพิมพ์ที่เรามักคุ้น

ขยับเพียงนิดก็เท่ากับออกกำลังกาย แถมยังได้เสียงฮาร์โมเนี่ยมแจ่มๆ มาด้วย

ตัวอย่างแบนเนอร์โฆษณาตามเว็บไซต์ต่างๆ

หน้าตาฮาร์โมเนี่ยมตัวเป็นๆ ที่ได้กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง (ภาพประกอบ Music Class Online)

อ้างอิง: Harmonium Love

เรื่องมันเริ่มต้นง่ายๆ เมื่อคุณครูใหญ่ของโรงเรียนแห่งหนึ่งเฝ้าแต่หมกมุ่นครุ่นคิดเรื่อง “จะทำให้เด็กๆ ในชั้นอนุบาลหายจากอาการไม่อยากไปโรงเรียนได้อย่างไร” ต่อมาเขาก็บังเกิดความคิดง่ายๆ ขึ้นมาว่า “งั้นลองเอาเครื่องบินมาทำเป็นห้องเรียนดูซิ” เหตุการณ์หลังจากนั้นก็ได้ดำเนินต่อไปแบบไม่ง่ายนัก แต่เปี่ยมด้วยความคิดสร้างสรรค์และความมุ่งมั่นตั้งใจ จนกลายเป็นห้องเรียนอนุบาลแห่งแรกและแห่งเดียวในโลกที่ทำมาจากเครื่องบินโดยสารทั้งลำ

ห้องเรียนที่ว่านี้ อยู่ที่เมืองรุสตาวี แห่งสาธารณรัฐจอร์เจีย (แยกตัวมาจากสหภาพโซเวียต) เป็นผลงานของอาจารย์ Gari Chapidze ที่ได้ซื้อเครื่องบินเก่าชื่อรุ่น Yakovlev Yak-42 มาจากสายการบิน Georgian Airways แล้วนำมาปรับโฉมภายในเสียใหม่ โดยรื้อเบาะที่นั่งผู้โดยสารออก ติดตั้งโต๊ะ เก้าอี้ อุปกรณ์ และเกมต่างๆ เพื่อการเล่นและการเรียนรู้สำหรับเด็กเล็กเข้าไป ที่สำคัญ—ครูใหญ่ยังรู้ใจเก็บห้องควบคุมการบินที่เพียบพร้อมด้วยแผงควบคุมและปุ่มต่างๆ นับพันไว้เหมือนเดิม เพื่อเปิดโอกาสให้นักบินตัวน้อยได้พัฒนาจินตนาการและกล้ามเนื้อมัดเล็กอย่างเต็มที่

ไอเดียห้องเรียนเครื่องบินนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก เพราะมีผู้ปกครองพาลูกหลานมาต่อคิวสมัครเรียนกันมากมาย เราว่านอกจากจะช่วยให้เด็กไม่กลัวการมาโรงเรียนแล้ว น่าจะช่วยให้พ่อแม่อยากมารับส่งลูกทุกวันมิได้ขาดอีกด้วย

อ้างอิง: trendhunter, The Telegraph

กรุงลอนดอนในประเทศอังกฤษเป็นอีกเมืองที่จำนวนผู้ใช้จักรยานเพิ่มขึ้นรวดเร็วราวดอกเห็ด ปัญหาอุบัติเหตุระหว่างรถจักรยานกับรถยนต์ก็เพิ่มจำนวนมากขึ้น เพราะจักรยานมักเป็นจุดบอดของรถยนต์บนท้องถนน Transport for London (TFL) จึงรณรงค์ความปลอดภัยของผู้ขับขี่จักรยาน ด้วยแคมเปญ Test your awareness กับคลิปวิดีโอท้าความมีสติด้วยไอเดีย ‘จุดบอด’ (เพื่ออรรถรส ขอให้ดูคลิปวิดีโอด้านล่างก่อน แล้วค่อยอ่านต่อ)

คลิปแรก ‘Whodunnit?’ เลียนแบบหนังนักสืบชื่อดังในอดีตของอังกฤษ โดยนักสืบกำลังสอบสวนคนรับใช้สามคนในคฤหาสน์หรู ซึ่งพบศพของลอร์ดสมิธนอนตายกลางห้อง นักสืบเดินวนรอบเดียวก็จับผู้ร้ายได้ทันที นักสืบบอกว่าทั้งหมดเกิดจากการ ‘สังเกต’ ก่อนจะทิ้งคำถามคนดูว่า แล้วคุณล่ะสังเกตเห็นอะไรบ้าง? เหมือนเล่น photo hunt ฉากทั้งหมดเมื่อครู่มีจุดไม่เหมือนกันถึง 21 จุด! (เอาล่ะ ถามตัวเองว่าสังเกตได้กี่จุด) จากนั้นภาพจึงย้อนกลับไปตั้งต้นใหม่ แต่คราวนี้เป็นภาพจากกล้องเก็บภาพกว้าง ที่เฉลยว่าเบื้องหลังในจุดที่กล้องไม่ได้ถ่ายให้เราเห็น ถูกกองถ่ายสับเปลี่ยนไปหมด ไม่ว่าแจกันดอกไม้ เสื้อนักสืบ พรม หรือแม้แต่นักแสดงที่แสดงเป็นศพ เนียนแบบที่เราไม่สังเกตเห็นได้เลยในตอนแรก! คลิปที่สอง ‘Do the test’ ประลองสติด้วยการให้นับจำนวนการส่งลูกบาสเกตบอลของทีมบาสสีขาว จากนั้นถามคนดูว่าสังเกตเห็น ‘หมีเต้น moonwalk หรือเปล่า?’ และภาพจึงย้อนกลับไปให้เห็นชัดว่าเจ้าหมีหน้ามึนโผล่ออกมาตอนไหน …ก็ตอนที่เราไม่ได้ใส่ใจมันน่ะแหล่ะ และนี่คือจุดบอด ทั้งสองคลิปสร้างสรรค์โดย WRCH London โดยต้องการสื่อว่ามันไม่ง่ายหรอกนะที่จะเห็นทุกสิ่งอย่างรอบตัว ก็เหมือนกับการใช้รถใช้ถนน ในขณะที่เราใช้ยวดยานพาหนะไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ สายตาและสมองกำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น ไม่สามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัว หรือภาษาทางการเรียกว่า Inattentional Blindness ซึ่งถ้ามันเกิดขึ้นบนท้องถนนล่ะก็จุดบอด ก็กลายเป็นจุดดับ!

แคมเปญนี้ยังรณรงค์ให้นักปั่นอย่าทำตัวเป็นจุดบอด พยายามใส่เสื้อสีสด ติดไฟหรือให้สัญญาณทุกครั้งเมื่อเปลี่ยนเส้นทาง ส่วนผู้ขับขี่รถยนต์ก็ต้องมีสติและใส่ใจกับเพื่อนร่วมทางคันเล็กที่ห่อหุ้มด้วยเนื้อหนังกระดูกของผู้ขับขี่ ยังไงซะ ทั้งรถและจักรยานก็ต้องใช้ถนนเส้นเดียวกัน สิ่งที่ช่วยป้องกันการเกิดอุบัติเหตุได้ดีที่สุด คือสติและน้ำใจ ของผู้ขับขี่ไม่ว่าจะอยู่บนพาหนะกี่ล้อก็ตาม

อ้างอิง : Philosophy Monkey, Viral BLog

ปัจจุบันองค์กรหลายองค์กรไม่ว่าขนาดเล็กหรือขนาดใหญ่เริ่มให้ความสำคัญกับทุกๆ ภาคส่วน (stakeholder) ที่เกี่ยวข้องกับภาพลักษณ์ขององค์กร บริษัทเหล่านี้ตระหนักดีว่าอนาคตของบริษัทไม่ได้ขึ้นอยู่กับการสร้างความสัมพันธ์เฉพาะกับลูกค้าเท่านั้น แต่รวมถึงภาคส่วนอื่นๆ รวมถึง ‘สังคม’ ที่บริษัทเหล่านั้นทำธุรกิจอยู่

เมื่อเป็นเช่นนั้นบริษัทส่้วนมากจึงได้ริเริ่มโปรแกรม CSR หรือ Corporate Social Responsibility โดยถือว่าองค์กรก็คือสมาชิกหนึ่งของสังคมนั้นๆ หลายองค์กรบ้างก็เน้นน้ำหนักเรื่องสิ่งแวดล้อม บ้างก็เน้นเรื่องธรรมาภิบาล บ้างก็เน้นน้ำหนักไปในการคืนกำไรสู่ชุมชนหรือช่วยเหลือชุมชนที่อยู่ด้วยกัน การจะไปทางไหนขึ้นอยู่กับประเภทของธุรกิจว่าจะรับผิดชอบต่อสังคมไปในด้านใด ที่เกริ่นมาทั้งหมดนี้เพื่อจะปูทางบอกว่า ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่องค์กรไหนๆ ก็สามารถสนับสนุนได้ นั่นก็คือเรื่อง ‘มนุษยธรรม’ หลายองค์กรในปัจจุบันได้เปิดรับผู้พิการต่างๆ มาทำงานกับองค์กร โดยไม่เลือกปฏิบัติและให้ความเท่าเทียมกันในด้านสังคม บ้างก็ทำอยู่อย่างเงียบๆ บ้างก็มีการโปรโมทออกมาให้คนภายนอกได้รับทราบถึงนโยบายดีๆ เหล่านี้อย่างที่เราเห็นกันในโฆษณาทีวีอยู่เรื่อยๆ

ผมได้เจอคลิปแคมเปญดีๆ อันนี้ของทาง KFC ที่เปิดโอกาสผู้พิการทางการได้ยินสามารถทำงานได้อย่างเท่าเทียม อย่างที่บอก การที่องค์กรออกมาพูดถึงเรื่องเหล่านี้อาจจะไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เรื่องที่สะดุดให้ต้องหยุดดูจนจบก็คือ คนที่มาเป็นพรีเซ็นเตอร์ซึ่งมาเฉลยในตอนท้ายของคลิป คือ เหล่าผู้บริหารของ KFC ในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็น Managing Director, HR Director และ Cheif Marketing Officer ต่างตบเท้าลงมาสนับสนุนเรื่องนี้อย่างจริงจัง โดยสิ่งที่พวกเขาลงมาทำคือ การจำลองเป็นคนหูหนวก 1 วัน เพื่อจะได้รู้ว่าการเป็นคนหูหนวกนั้นลำบากขนาดไหนในการใช้ชีวิตปรกติประจำวัน พร้อมจบด้วยคำที่กินใจว่า “นี่เป็นหนึ่งวันที่เราหูหนวก สำหรับพวกเขา มันเกิดขึ้นตลอดชีวิต” ถ้าทำถึงขนาดนี้ก็คงบอกเป็นนัยแล้วว่า “ฉันไม่ได้ทำเรื่องนี้เล่นๆ นะ ฉันต้องการจริงจังกับเรื่องนี้!” (ถึงแม้มุมกล้องจะดูเหมือนเป็นโฆษณาไปหน่อยก็เถอะ)

ส่วนพนักงานที่ทาง KFC รับมาทำงานไม่ได้ทำงานอยู่ที่ออฟฟิศหลังบ้าน แต่เป็นหนักงานหน้าร้านที่พวกเราสามารถเจอตัวเป็นๆ ได้ใน 3 สาขาของ KFC ซึ่งวิธีการสั่งก็จะทำโดยการชี้ไปที่เมนู ดังนั้น เรื่องจึงไม่ได้จบแค่คลิปนี้คลิปเดียว ใน Youtube Channel ของ KFC ยังมีคลิปต่อเนื่องอีก 3 คลิป แบ่งออกเป็นตอนๆ สัมภาษณ์พนักงานผู้พิการทางการได้ยินที่ทำงานในสาขาต่างๆ อันได้แก่ เรื่องของน้องเฟิรน์ เรื่องของคุณจูน เรื่องของคู่รักวสันต์และบังอร ในคลิปพูดถึงความฝัน ความรู้สึกที่ได้มาทำงานที่นี่ผ่านการใช้ภาษามือ (อย่างที่เราพอรู้ๆ กัน คนที่ประสบปัญหาทางการได้ยิน มักจะประสบปัญหาในการพูดออกเสียงด้วย) การทำ Branded Content เป็นตอนๆ เหล่านี้ ให้ความรู้สึกเหมือนกับได้ดูโฆษณาออนไลน์ของ P&G ตอนที่โปรโมทเรื่องอาชีพ ‘แม่’ ตอนโอลิมปิก 2012 เลยทีเดียว ข้างใน Youtube จะมีสัมภาษณ์แม่นักกีฬาโอลิมปิกแต่ละคนอยู่เป็นจำนวนมาก มันให้ความรู้สึกซาบซึ้งและรู้สึกว่าได้เห็นความรู้สึกจริงๆ ของคนจริงๆ

ที่เล่ามาทั้งหมด ผมรู้สึกว่าการทำเรื่องแบบนี้สามารถทำในโลกออนไลน์ได้ เพราะไม่มีข้อจำกัดในเรื่องของงบประมาณและเวลาออกอากาศ เมื่อค่าแอร์ไทม์ไม่ใช่ประเด็นที่เราต้องรีบยัดเยียดขายสินค้าอีกต่อไป เราก็สามารถคัดสรรเรื่องดีๆ ที่เราอยากบอกให้ทุกคนรู้ได้

ส่วนใครที่ลองได้ไปใช้บริการตามสาขาเหล่านั้นแล้ว ฝากกลับมาบอกด้วยว่า ไก่ทอดที่ซื้อวันนั้นอร่อยขึ้นมากขนาดไหน!

เรื่องของน้องเฟิรน์

เรื่องของคุณจูน

เรื่องของวสันต์และบังอร