‘คนใจบ้าน’ กลุ่มสถาปนิกชุมชนกับการฟื้นฟูเมืองแบบยั่งยืน
(จากซ้ายไปขวา) ฐิติยากร นาคกลิ่นกูล, เอกสิทธิ์ ชูวงศ์, สามารถ สุวรรณรัตน์, ศุภกุล ปันทา, ทนวินท วิจิตรพร, ศุภวุฒิ บุญมหาธนากร และ ขนิษฐา ศักดิ์ดวง (ถ่ายภาพโดย กรินทร์ มงคลพันธ์) ด้วยความตั้งใจเดียวกัน คือ ‘อยากเห็นเชียงใหม่ดีกว่านี้’ การรวมตัวและก่อตั้งกลุ่มคนทำงานเล็กๆ ที่ชื่อ ‘คนใจบ้าน’ จึงเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน โดยมีเป้าหมายก็เพื่อพัฒนาที่อยู่อาศัย ฟื้นฟูสภาพแวดล้อม และอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมของชุมชน ภายใต้การมีส่วนร่วมของชุมชนและหน่วยงานในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ รวมไปถึงเขตวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง สิ่งที่พวกเขาทำมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา อาจไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมหาศาลให้กับเชียงใหม่ แต่มันได้จุดประกายแรงบันดาลใจเล็กๆ จนนำไปสู่การร่วมแรงร่วมใจ ความเข้าใจที่คนในชุมชนมีต่อกัน ตลอดจนการปลุกจิตสำนึกให้ทุกคนเริ่มหันมามองคุณค่าของพื้นที่ สังคม และวัฒนธรรมรายรอบตัว วันนี้เรามีโอกาสได้คุยกับสมาชิกจากกลุ่มคนใจบ้านถึงสิ่งที่พวกเขาทำ บทบาทของสถาปนิกและนักวิชาการกลุ่มเล็กๆ ในการพัฒนาเชิงสังคม รวมไปถึงเป้าหมายในอนาคตของพวกเขา Q: ช่วยเล่าถึงจุดเริ่มต้นของกลุ่ม ‘คนใจบ้าน’ ให้เราฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร A: คนใจบ้านเริ่มขึ้นเมื่อประมาณปี 2553 หลังจากที่ตี๋ (ศุภวุฒิ บุญมหาธนากร) สมาชิกคนหนึ่งของเรามีโอกาสได้ทำงานกับองค์กรที่ชื่อว่า ‘มูลนิธิศูนย์ศึกษาที่อยู่อาศัยแห่งเอเชีย’ หรือ ‘ACHR’ (Asian Coalition for Housing …
‘ผศ.ดร.สิงห์ อินทรชูโต’ ดีไซน์เพื่อสิ่งแวดล้อม เครื่องมือเปลี่ยนโลกของวันนี้
“ผมก็ยังเป็นผมคนเดิม ทำสิ่งเดิม แต่การรับรู้ของคนเปลี่ยนไปแล้ว” ย้อนไปถึงวันที่ ผศ.ดร.สิงห์ อินทรชูโต สถาปนิกดีกรีด็อกเตอร์จากสถาบันอันดับ 1 อย่าง MIT กลับมาประเทศไทย
‘ปฐมา หรุ่นรักวิทย์’ สถาปนิกชุมชน แก้ปัญหาชุมชนด้วยสถาปัตยกรรม
คำว่าสถาปนิกชุมชน แลดูเป็นวิชาชีพใหม่และมีข้อจำกัดมากมาย แต่ด้วยบทสนทนากับเธอคนนี้ ทำให้เราได้พบว่าเธอเป็นสถาปนิกที่น่าสนใจ ด้วยแนวทางการแก้ปัญหากับ
‘อารันดร์ อาชาพิลาส’ BE Magazine ไม่ใช่นิตยสารแต่คือการทำงานเพื่อสังคม
ต้นทุนชีวิตของคนเราเกิดมามีไม่เท่ากัน ในบรรดาคนที่มีต้นทุนชีวิตน้อยนิด จำนวนหนึ่งก็แกร่งพอที่จะฝ่าฟัน สร้างโอกาสให้ตัวเอง แต่อีกไม่น้อยที่ไม่อาจ
‘วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์’ ปั้นเมืองโอ่งให้เป็นเมืองศิลปะ ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก
‘เมืองศิลปะ’ ใช่จะสร้างกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมืองศิลปะที่ทุกหลังคาเรือนมีส่วนร่วมได้จริง แม้พวกเขาจะไม่เคยหาคำตอบในความหมายของ ‘ศิลปะ’ เลยก็ตาม คือเมืองศิลปะที่ศิลปะไม่ได้
‘วิภาวี คุณาวิชยานนท์’ สานความฝัน สู้ภัยพิบัติ ด้วยการออกแบบ
จุดเริ่มต้นอันมีที่มาจาก ‘ความฝัน’ เหตุการณ์เลวร้ายของน้ำท่วมเมืองที่เห็นทั้งในฝันและชีวิตจริงตั้งแต่ตอนซึนามิเมื่อปี 46 ทำให้ ‘วิภาวี คุณาวิชยานนท์’ เริ่มออกเดินทางเพื่อ ‘หนี’ แต่ท้ายที่สุดเธอก็ได้คำตอบ
‘รัตติกร วุฒิกร’ นักออกแบบของเล่น เพื่อชุมชน สังคม และสิ่งแวดล้อม
บางคนเดินทางตลอดทั้งชีวิตก็ยังไม่สามารถหาตัวเองได้พบ ในขณะที่ใครบางคนเกิดมาก็รู้ทันทีว่าตัวเองชอบทำอะไร ‘รัตติกร วุฒิกร’ นักออกแบบของเล่นเป็นหนึ่งในผู้โชคดีที่สุดที่ได้พบกับอาชีพ









