Love Music Hate Racism ศิลปินโลกหนุนแคมเปญยุติการเหยียดสีผิว

Screen Shot 2012 08 31 At 12.51.05 PM


ดนตรีดีๆ ไม่ได้วัดกันที่ศิลปินหรือแนวเพลง แต่ดนตรีที่ดีคือ ‘ดนตรีที่ไร้ขอบเขต ไม่ปิดกั้น ไม่แบ่งชนชั้น หรือแยกสีผิว’ ซึ่งนั่นคือที่มาของโครงการ Rock Against Racism ที่ต่อยอดมาถึง Love Music
Hate Racism
 ในปัจจุบัน

เทคโนโลยีอาจพัฒนาการไปไกล แต่จิตใจยังตกต่ำ และปัญหาการเหยียดสีผิวและแบ่งแยกชนชั้นทางสังคมยังมีสูง ไม่ว่าจะเป็นการเหยียดข้ามเชื้อชาติหรือแม้แต่เหยียดกันเอง หลายคนรู้ว่าเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องดี แต่ก็ไม่มีใครทำอะไร กระทั่งศิลปินคนดัง เอริก แคลปตัน ออกมาสนับสนุนแนวคิด ชาตินิยมขาว (White Nationalism) และพูดบนเวทีคอนเสิร์ตในปี 1976 ชวนผู้คนลงคะแนนเสียงให้รัฐมนตรีอีน็อค พาวล์ เพื่อปกป้องสหราชอาณาจักรไม่ให้กลายเป็นอาณานิคมคนดำ ทั้งใช้คำพูดที่สื่อถึงการขับไล่คนชาติอื่นๆ ที่ไม่ใช่คนอังกฤษออกจากประเทศ

ถึงตอนนี้ เอริก แคลปตัน สำนึกแล้วว่าตนทำผิด แต่ ณ เวลานั้น เร้ด ซอว์นเดอร์ส และเพื่อนไม่รอช้า พวกเขาสร้างแคมเปญ Race Against Racism (RAR) ขึ้นมาทันที พร้อมตอบโต้ทุกศิลปินที่ประกาศเหยียดสีผิวหรือร่วมแนวคิดนาซี/ฟาสซิสม์ (รวมเดวิด โบวี่ ณ เวลานั้น) เริ่มจากการจัดคอนเสิร์ตเล็กๆ พร้อมประกาศแคมเปญ จนขยายเป็นเทศกาลดนตรีในปี 1978 ซึ่งภายใน 1 ปี RAR สามารถจัดเทศกาลที่มีคนดูหลายหมื่นถึง 4 ครั้ง พร้อมการสนับสนุนของศิลปินตัวเอ้ในยุคนั้น อาทิ The Clash, Buzzcocks, Sham 69, Generation X, เอลวิส คาสเตลโล่ เป็นต้น

กระแสของ RAR ค่อยจางหายไป หลังจากให้บทเรียนคนปากเก่งผู้คิดผิดทั้งหลาย แต่พอถึงปี 2002 กลุ่มที่เคยร่วมทำ RAR ก็กลับมาใหม่ในนาม Love Music Hate Racism (LMHR) โดยยังคงคอนเซ็ปต์เดิมและมีเทศกาลดนตรีใหญ่ในแมนเชสเตอร์ที่นำโดยวง Doves และแร็ปเปอร์หญิง Ms. Dynamite ก่อนที่นิตยสารดนตรี NME จะปั่นกระแสอีกครั้งจนกลายเป็นแคมเปญใหญ่โตในปี 2007 เพื่อฉลองครบรอบ 30 ปีของ RAR

ปัจจุบัน LMHR จัดกิจกรรมทางดนตรีมาแล้วกว่า 400 ครั้ง และในวาระที่ LMHR ครบรอบ 10 ปีในปี 2012 นี้ พวกเขาพร้อมจัดงานใหญ่ในวันที่ 15 กันยายนที่จะถึง ไม่เพียงแต่เฉลิมฉลองให้กับองค์กรและแนวคิดที่ยึดมั่นมานาน แต่ยังหวังให้กระแสรณรงค์ ‘ยุติการเหยียดสีผิว’ ขจรไกลไปอีกครั้ง โดยศิลปินที่เข้าร่วมไม่เพียงแต่เป็นนักดนตรี หากขยายไปสู่นักเขียน นักกวี นักรณรงค์ และผู้สนับสนุนในสายงานอื่นๆ

เราชาวไทยไปร่วมงานไม่ได้  แต่เราสามารถสนับสนุนแคมเปญนี้ด้วยจิตสำนึกง่ายๆ … “อย่ามองว่าเขาเป็นใคร สีผิวไหน แต่จงเห็นด้วยใจและพิจารณาว่า เขาเป็นอย่างไร” — นั่นต่างหากใจความของการเป็นมนุษย์

 

การแสดงของ Clash ในเทศกาลดนตรีของ RAR ที่วิคตอเรีย ปาร์ค กรุงลอนดอน วันที่ 30 เมษายน ปี 1978 (คนเขียนยังไม่เกิด แต่ดูแล้วมันมาก)

 

ทิม เบอร์เจส นักร้องนำและหัวหอกของ The Charlatans วงบริตร็อคชื่อดังแห่งเกาะอังกฤษ แต่งเพลง Blank Heart Blank Mind ให้กับแคมเปญ LMHR เมื่อครั้งโปรโมทแคมเปญร่วมกับนิตยสาร NME ในปี 2007 (เวอร์ชั่นจริงเป็นร็อคสนุกๆ)

 

ขบวนผู้ชมคอนเสิร์ตที่รวมตัวกันเดินเท้าจากทราฟัลการ์สแควร์ไปวิคตอเรียปาร์คพร้อมแสดงจุดยืนของ RAR (เครดิตภาพ : © Richard Arridge)

เครดิตภาพ : © Richard Arridge

X-Ray-Spex บนเวทีคอนเสิร์ตใหญ่ของ RAR ในปี 1978 (เครดิตภาพ : © Andy Wilson)

เจ้าหน้าที่ตำรวจคอยรักษาความปลอดภัยระหว่างการเดินรณรงค์แคมเปญ (เครดิตภาพ : © Andy Wilson)

ชาวผิวสีที่มักถูกต่อต้านก็ยังเข้าร่วมกิจกรรมของ RAR และชมคอนเสิร์ต (เครดิตภาพ : © Scarcely)

ปกนิตยสาร NME ช่วงปี 2006-2007 ที่เริ่มออกตัวสนับสนุนแคมเปญ หลังจากเคยได้รับจดหมายแถลงการณ์ของเร้ด ซอว์นเดอร์ส ที่ต่อต้านคำพูดของเอริก แคลปตัน ในปี 1976

เครดิตภาพ : The Edit

การจัดงานครบรอบ 10 ปีของ LMHR ที่กำลังจะมีขึ้นในวันที่ 15 กันยายน รวบรวมเอาศิลปินทุกแขนงมาร่วมแสดงและแสดงจุดยืนต่อแคมเปญแบบไม่แบ่งแยก

อ้างอิง : Love Music Hate Racism, UK Rock Festivals

Comments

comments

About the Writer

avatar

Kay (สิริกาญจน์ สมนึก)ชอบเขียน ชอบฟังเพลง ชอบธรรมชาติ ชอบสีส้ม สีเขียว สีเหลือง ชอบใช้เวลาในการทำอะไรแต่ละอย่าง ชอบให้ชีวิตค่อยๆ เดินไป ไม่ชอบกินผักที่มีคำว่า "หอม" ประกอบอยู่ในชื่อView all posts by Kay →

Comments

comments

Powered by Facebook Comments