แก้เซ็งระหว่างรอกระเป๋าบนสายพานผ่านหุ่นจำลองสร้างยิ้มเสริมความรู้

Airport Art F


หลังจากผู้โดยสารถูกจำกัดพื้นที่อิสระบนเครื่องบิน ก็ถึงเวลายืดเส้นยืดสายเดินผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง เตรียมตัวรับกระเป๋าบนสายพาน ใบที่หนึ่งก็แล้ว ใบที่สองก็แล้ว กระเป๋าเราก็ยังไม่เห็นออกมา สายตาของผู้โดยสารทุกคู่จดจ่อไปที่สายพานขนส่ง ณ ตรงจุดนี้แหละ คือ การสร้างโอกาสจากช่วงเวลาของการรอคอยที่สามารถแก้เซ็งคั่นเวลาแถมได้ความรู้

ศิลปะบนสายพาน คืองานสร้างสรรค์ที่สนามบินท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่นใช้เป็นพื้นที่เพื่อโปรโมทการท่องเที่ยวผ่านพื้นที่บนสายพานรอกระเป๋า โดยนำจุดขายของสถานที่ท่องเที่ยวแต่ละแห่งมาทำเป็นงานศิลปะแนวประติมากรรมที่สามารถสร้างรอยยิ้ม และช่วยให้นักท่องเที่ยวรับรู้ว่าเมืองเมืองนั้นมีอะไรที่น่าสนใจที่คุณไม่ควรมองข้าม เช่น สนามบิน Tottori ได้นำตัวละครลูกตาผี (Medama no Oyaji) จากเรื่อง Kitaro มาสร้างเป็นงานประติมากรรม เพื่อให้ผู้โดยสารที่รอกระเป๋าได้คลาดเครียด, สนามบิน Asihikawa ที่ตั้งอยู่ในดินแดนหิมะจากฮออกไกโด สร้างชิ้นงานเป็นรูปแมวน้ำและเพนกวิน เพื่อโปรโมทสวนสัตว์ Asahiyama, สนามบิน Toyma Kitokito แหล่งซูชิสดอร่อยชื่อดังสร้างสรรค์ชิ้นงานเป็นจานไม้พร้อมซูชิหน้าหลากหลายวิ่งบนสายพาน, หุ่นจำลองจากนิทานเรื่องดัง Momotaro ที่มีต้นกำเนิดจากเมือง Okayama ปรากฏกายอยู่บนสายพานในสนามบิน Okayama, สนามบิน Takamatsu ในเมือง Kagawa กับการโปรโมท อุด้งแสนอร่อยประจำเมือง, สนามบิน Nagasaki มาพร้อมกับงานศิลปะรูปสตรอเบอร์รี่ ส้มแทงเจอรีน Mikan และผลไม้โลควัท (Loquat) ของเด่นดังประจำเมือง หรือที่ สนามบิน Oita กับซูชิหน้าทูน่า Tsukumi และกุ้ง Saeki อาหารทะเลที่มีชื่อของเมือง ฯลฯ

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยกระเป๋าถูกปลุกให้กลายเป็นพื้นที่โปรโมทส่งเสริมการท่องเที่ยวท่องถิ่นผ่านงานประติมากรรมหุ่มจำลอง ได้สะท้อนให้เห็นถึงการพลิกวิกฤตให้กลายเป็นโอกาสอย่างสร้างสรรค์ที่เพิ่มสีสันพร้อมรอยยิ้มได้อย่างน่าสนใจ แนวคิดดีสุดเด็ดเช่นนี้ขอยกนิ้วให้ครับ

อ้างอิง : rocketnews24

 

Comments

comments

About the Writer

avatar

Suwit (Suwit Wongrujirawanich)สุวิทย์ วงศ์รุจิราวาณิชย์ (อ้า) เป็นเหมือนร้านค้าสร้างสรรค์ที่ชวนให้ใครต่อใครเดินเข้ามาหาความรู้ พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ตั้งแต่ยาหม่องยันเรื่องดีไซน์ในอีกซีกโลก เขียนหนังสือมาแล้วสองเล่มคือ ‘Design through Biz ต่อยอดธุรกิจด้วยกลเม็ดดีไซน์’ (2549) และ ‘SustainAble Design ดีไซน์…เปลี่ยนโลก’ (2554) ในอีกมุมหนึ่ง เขาหลงใหลการเดินเท้า นั่งเรือ เที่ยวชมเมืองเก่าที่กระจายตัวอยู่ทั่วกรุงเทพมหานคร ถ้าวันไหนคุณเห็นหนุ่มวัยกลางคน ถือกล้องตัวเล็กๆสีขาว พร้อมสมุดจดหนึ่งเล่มคู่กาย อย่าลืมเข้าไปทักทายพูดคุยสวัสดี เพราะคุณอาจได้เพื่อนร่วมทางคนใหม่อีกคนView all posts by Suwit →

Comments

comments

Powered by Facebook Comments